Η πρώτη μου γνωριμία με το Google+

Η αλήθεια είναι πως παραείμαι περίεργος, αρκετά για να ανοίγω λογαριασμούς δεξιά κι αριστερά, απλά και μόνο για να δω «τι παίζει» και καταλήγοντας να «παίζω» εγώ τελικά με τα ίδια και τα ίδια: Facebook και Twitter. Μου αρέσει να έρχομαι σε επαφή με νέες υπηρεσίες, πόσο μάλιστα με νέα social networks, που φιλοδοξούν να γίνουν… σεΐχηδες στην θέση του σεΐχη Facebook. Όλα με εξαίρεση ελάχιστα από τα οποία και πάλι ξεχωρίζει το LinkedIn κατά την γνώμη μου, εμφανίστηκαν για να εξαφανιστούν. Το Google+ μπορείς να το χαρακτηρίσεις όμως απλά ως «ένα ακόμη social network»;

Είναι αυτή ακριβώς η ακολουθία χαρακτήρων, που προηγείται του «+», που σε κάνει να δεις το προϊόν με άλλο μάτι. Καμιά φορά… χωρίς να το αξίζει. Αξίζει το Google+ λοιπόν ή το έχουμε πρόωρα υπερεκτιμήσει; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τι είναι το Google+; Nαι social network θα μου πείτε, άλλα τι social network ακριβώς; Για να απαντήσω παίρνω την δική μου γνωριμία με την υπηρεσία. Δέχομαι μια πρόσκληση και την ενεργοποιώ ουσιαστικά, αφού ήδη χρησιμοποιώ δεκάδες εφαρμογές της Google. Από εκεί και πέρα προσθέτω κάποια άλλα μέλη του δικτύου στην λίστα των επαφών μου (το 99% των οποίων βρίσκεις και στις αντίστοιχες λίστες των λογαριασμών μου σε Facebook και Twitter), ομαδοποιώντας τις επαφές ανάλογα με το κάθε μέλος: είναι φίλος μου; Συνεργάτης; Απλός γνωστός; Μήπως να δημιουργήσω μια άλλη ομάδα, όπως για παράδειγμα είναι τα παιδιά που γράφουμε στο Away; Ή να τους βάλω απλά στην ομάδα αυτών, που ακολουθώ!

Ωπ! Κάπου εδώ συναντώ μια γνωστή λέξη! «Ακολουθώ»… γιατί με μια πρώτη ανάγνωση, πρόκειται για έναν συνδυασμό του Facebook και του Twitter, με το user interface προσωπικά να με παραπέμπει στο δεύτερο. Σκεφτείτε δηλαδή ένα Twitter, που ξαφνικά του ενσωματώσαμε διάφορα καλούδια για να μοιάζει στον μεγάλο ανταγωνιστή του. Οι επαφές προστίθενται με παρόμοιο τρόπο, μπορώ να επιλέγω ποιον θα ακολουθώ και στο timeline μου θα εμφανίζονται τα posts του άσχετα με το αν εκείνος με ακολουθεί. Μπορώ να επιλέγω ποιος θα βλέπει και τι πληροφορίες. Μπορώ να ομαδοποιώ τις επαφές μου σε λίστες, που στο Google+ ονομάζονται «κύκλοι» και κάπως έτσι να είναι λίγο πιο συγκεκριμένες οι εμφανίσεις στο timeline μου. Πράγματα, που λίγο πολύ μπορώ να τα κάνω και στο Facebook ή στο Twitter.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εντοπίζω και κάποια πρωτότυπα χαρακτηριστικά, σε σχέση με τα άλλα δύο social networks, όπως είναι για παράδειγμα το Sparks, που μου επιτρέπει να εντοπίσω posts σχετικά με θέματα, που με ενδιαφέρουν όπως το ποδόσφαιρο, η μόδα, τα αυτοκίνητα, τα comics κλπ. Ή να χρησιμοποιήσω την web cam μου, για video συνομιλία με συγκεκριμένους κύκλους. Ή chat… άλλα chat μπορώ να κάνω με όλες τις επαφές μου στο GMail, άσχετα με το αν έχουν λογαριασμό στο Google+.  Γιατί όμως να χρησιμοποιώ το Google+ αφού 9 στα 10 χαρακτηριστικά του τα εντοπίζω σε άλλα social networks; Ακόμα και τα posts, που βρίσκω στο timeline μου μπορώ να τα βρω και αλλού, τις ίδιες επαφές έχω παντού, καλώς ή κακώς, με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Θεωρώ πως η δυναμική του Google+ είναι ότι δεν αποτελεί ένα ανεξάρτητο social network, άλλα μέρος ενός συνόλου δυνατοτήτων που προσφέρει η Google. Για σκέψου τι σου δίνει: λογαριασμό email από τους πιο αξιόπιστους στην αγορά, online σουίτα γραφείου, ημερολόγιο, υπηρεσία για blogging, για μετάφραση, χάρτες και πολλά άλλα και ανάμεσα σε αυτά ένα νέο κοινωνικό δίκτυο. Προσωπικά χρησιμοποιώ καθημερινά τις υπηρεσίες της Google και μου έχουν φανεί εξαιρετικά χρήσιμες, αποτελώντας ένα σημαντικό εργαλείο δουλειάς. Ανάμεσα σε αυτές πλέον και το Google+.

Για να καταλήξω κάπου, δεν ξέρω αν αυτόνομα το Google+ θα μπορούσε να σταθεί. Αν βλέπαμε ακριβώς τα ίδια πράγματα, από μια άγνωστη εταιρεία ίσως και να το προσπερνούσαμε. Άλλα ως μια ακόμη προσθήκη, ένα ακόμη tab, σε ένα σύνολο υπηρεσιών που χρησιμοποιούν εκατομμύρια χρήστες έχει σίγουρα μέλλον. Περιμένω από την Google όμως να μας δώσει κάτι πέρα απ’ αυτό. Κι απλά μένει να ξεπεράσουμε το αρχικό ενθουσιασμό «wow η Google έβγαλε social network» για να δούμε αν και σε ποιο βαθμό, αυτό το social network, που κακά τα ψέματα ήρθε να προστεθεί σε τόσα άλλα, μπορεί να μας προσφέρει κάτι παραπάνω.